Weg van De Hors Texel

Start van de wandeling bij parkeerplaats Mokweg

Mijn wandeling voor deze middag begint vanaf de parkeerplaats Mokweg. Ik loop een klein stukje over het smalle pad richting het uitkijkpunt De Horsmeertjes. Vanaf hier heb ik een schitterend uitzicht over de Mokbaai, de Horsmeertjes en de Joost Dourleinkazerne. Er staat al een groepje vogelaars, wat niet verwonderlijk is: de kwelders in de Mokbaai vormen een belangrijke hoogwatervluchtplaats voor wadvogels.

Langs de Horsmeertjes naar de zandplaat De Hors

Ik loop hetzelfde pad terug en begin aan de route. Het pad wordt steeds smaller en ik word omsloten door dichte duinbegroeiing, waaronder duindoorn en andere planten die al volop in knop staan. Ik wandel om een van de Horsmeertjes heen en kom uiteindelijk uit op de Hors. In de verte zie ik Den Helder nog liggen, terwijl ik begin aan de kilometerslange tocht over de immense zandplaat met zijn bijna woestijnachtige karakter.

Natuurgebied De Hors: ontstaan en bijzonderheden
Dit natuurgebied vindt zijn oorsprong in 1749, toen zandplaat de Hors zich bij Texel voegde. Door zee en wind ontstonden zandheuveltjes die langzaam begroeid raakten. Gras en later helmgras zorgden ervoor dat zand werd vastgehouden, waardoor jonge duinen konden ontstaan. De Hors is het enige gebied op Texel waar vandaag de dag nog nieuwe duinen worden gevormd.

Eindeloze stilte op het strand van De Hors

Langzaam verdwijnt Den Helder uit beeld. Voor mij zie ik alleen zand en zee. Het strand is verlaten; geen mens of hond te bekennen, alleen meeuwen. Ik voel me klein en nietig in dit immense landschap dat enkel bestaat uit strand en duinen. Wie goed kijkt, ziet dat het strand leeft: wind en water creëren prachtige reliëfs en fijne patronen in het zand. Keer op keer sta ik stil om me te verwonderen.

Kunstwerken op De Hors

Verspreid over het strand kom ik rood-zwarte palen en metalen stellages tegen. Wat ooit informatieborden waren, lijken nu verlaten kunstwerken. Oude netten geven ze kleur. Het laatste stuk door het mulle zand is zwaar, maar hier neem ik een welverdiende pauze en geniet van de pracht van moeder natuur. Het enige wat ik hoor is de zee en het geroep van de meeuwen.

De diepe duinpan bij paal 8

Na mijn pauze wandel ik verder en verlaat bij paal 8 het strand om het duingebied weer in te gaan. De paal is lastig te vinden. Boven aangekomen word ik verrast door een enorme, diepe duinpan met extreem zacht zand. Het smalle pad voelt te gevaarlijk, maar ook beneden is lopen lastig. Een bijna verdwenen markeringspaaltje steekt nog net boven het stuifzand uit. Wat een bijzonder schouwspel.

Terug door het duingebied naar het startpunt

Ik kom weer op het wandelpad en vervolg mijn route naar beneden. Het pad kronkelt verder door allerlei struiken, zo ook weer de duindoorn. Naast het pad is het nat, her en der zijn grote plassen.

Terug door het duingebied naar het startpunt

Ik kom weer op het wandelpad en daal verder af. Het pad kronkelt door struiken en duindoorn, langs natte stukken en grote plassen. Het begint te miezelen en ik trek mijn regenponcho aan. Als ik eindelijk weer mensen tegenkom, weet ik dat ik dichtbij de parkeerplaats ben. Niet veel later komt de auto in zicht. Mijn eerste wandeling van deze Texel-vakantie zit erop.

Mijn ervaring & waardering

Deze wandeling over De Hors is een indrukwekkende strandwandeling door een ruig en vrijwel onaangetast natuurgebied op Texel. De combinatie van meertjes, jonge duinen, duinpannen en de immense zandplaat maakt deze route bijzonder afwisselend. De rust, de ruimte en het gevoel van nietigheid in dit landschap zorgen voor een pure natuurbeleving. Ik beoordeel deze wandeling met:

Alle foto’s