De mentale impact van niet kunnen wandelen
Het is inmiddels vier weken geleden dat ik bij een ongelukkige val twee middenvoetsbeentjes brak. Je zou denken dat ik over de helft ben.
Maar mentaal voelt dat niet zo. Wat doet het eigenlijk met je, als je ineens niet meer kunt wandelen?
Onrust en verlies van vrijheid
De eerste drie weken kwam ik nog redelijk door. Ik was veel bezig met artikelen schrijven voor mijn website Weg van Wandelen, lezen en breien.
Maar nu het mooie warme lenteweer aanbreekt, wordt het steeds zwaarder.
Ik wil naar buiten! Wandelen, fietsen, bewegen. Mijn lichaam schreeuwt erom. Omdat ik in een toeristisch gebied woon, word ik er dagelijks mee geconfronteerd. Wandelaars, fietsers, kanoërs – iedereen is in beweging.
Behalve ik.
Mijn partner gaat er wel op uit. Hij fietst, wandelt en geniet van het weer. Natuurlijk gun ik hem dat. Maar het is ook confronterend.
Herkenning uit eerdere periodes
Ik heb eerdere zwaardere, ook mentale periodes gekend in mijn leven. Daar heb ik ook over geschreven, zoals in het artikel Wandelen als medicijn.
Twee jaar geleden had ik een zware achillespeesontsteking. Ook toen lag het wandelen lange tijd stil. En nu gebeurt het opnieuw.
Het voelt soms alsof ik weer terug bij af ben. Terwijl ik juist dit jaar zoveel plannen had. Ik wilde 75 wandelingen maken en delen op mijn website, iets waar ik me enorm op verheugde.
Dat dat nu niet kan, raakt me meer dan ik had verwacht.
Juist in moeilijke periodes helpt wandelen mij. Buiten zijn, in beweging komen en mijn hoofd leegmaken.
Nu dat wegvalt, voelt deze periode misschien nog wel zwaarder. Alsof een belangrijk houvast er ineens niet meer is.
Het is niet alleen het niet kunnen wandelen, maar ook het wegvallen van iets wat mij altijd helpt om mentaal in balans te blijven.
Stilstand en wie ik ben
Op mijn breicafé zei ik laatst dat ik liever een arm of pols had gebroken. De meeste reacties waren meteen: dat meen je niet.
Maar dat meen ik wel.
Met een gebroken pols of arm had ik nog kunnen wandelen. Misschien was ik dan op andere vlakken afhankelijker geweest, maar ik had nog naar buiten gekund.
Wandelen is voor mij geen hobby. Het is onderdeel van wie ik ben.
Hoe ik ermee omga
Er zijn momenten waarop het me echt te veel wordt. Dan voel ik me somber en laat ik mijn tranen gewoon komen. Even later kan ik het vaak weer dragen, al worden die momenten wel intensiever.
Tegelijk probeer ik te kijken naar wat wel weer kan:
- Ik werk korte momenten van 10-15 minuten in de tuin, zittend op een stoel.
- Ik ben bezig met de voorbereidingen voor mijn solo fietsvakantie in juli. Ik ga ervan uit dat die doorgaat.
- Schrijven voor mijn website.
- Fietsen op een stoelfiets, minimaal twee keer per dag twintig minuten.
Normaal gesproken helpt yin yoga mij om tot rust te komen. Door te vertragen, naar binnen te keren. Maar juist nu merk ik dat dat niet vanzelf gaat. Mediteren lukt me nauwelijks. Mijn hoofd blijft onrustig, mijn lichaam wil bewegen.
Dat vind ik misschien nog wel het meest confronterende: dat iets wat me altijd hielp, nu niet werkt.
En er zijn ook kleine, bijna grappige verschuivingen. Zo wiedt mijn partner nu het onkruid, iets wat hij eigenlijk helemaal niet leuk vindt en wat ik juist altijd met plezier deed.
Tot slot
Ik heb nog minimaal twee weken te gaan. Niet zo lang eer, maar eerlijk gezegd: het voelt als twee hele lange weken.
Ik doe mijn best, maar vind het zwaar.
Natuurlijk realiseer ik mij dat er ergere dingen zijn. Een buurvrouw zat vier maanden in een rolstoel en loopt na een half jaar nog steeds met krukken.
Maar wandelen en fietsen maken wie ik ben. En juist daar zit nu, letterlijk en figuurlijk, een breuk.
Liefs,
Detty
